أو واجب است . ندح : يعنى در وسعت بودن . ندحتُ الشيء ندحاً أي سعة . « 1 » إنّك لفي نداحة ومندوحة عن كذا أي في سعة . « 2 » در حديث « 3 » عمر بن حصير وارد است : إن في المعاريض لمندوحة عن الكذب أي فسحة وسعة . « 4 » نده : إذا زجر . نده : زجر دادن به صدمه . نسف : به معنى قلع وكندن . نسي : به معنى فراموشى وبه معنى ترك نمودن . در آيهء شريفه قوله : « نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ » « 5 » أي تركوا وتركتهم . نَسْي : تأخير انداختن ، ومنه قوله : « إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ » « 6 » . نشاط : كامرانى نمودن وخوشحالى كردن . نصب : النصب : التعب ، وگاهى به معنى علامتي كه نصب شده است استعمال وبه معنى نصب كه رفع يد هم باشد استعمال شده است . نصح : نصوح يعنى راستگو . توبهء نصوح يا به اين معنى است يا به معنى بالغة فيالنصح ، مأخوذ از نصح به معنى خياطت نمودن ، گويا معصيت پاره نمودِ توبه [ را ] رفو نمايد ؛ يا به معنى خلوص ، ينصح الشيء إذا خلص . نظم : ونظام خياطت است كه لؤلؤ را در آن نمايند . نظم : به يك روش ونسق . نعش : به معنى أقامت وارتفاع وبلند نمودن است . نعمت : منفعت خوبى است كه مىرسد بر غير بر جهت احسان ؛ اين نعمت يا ظاهره است يا باطنه : نعمت باطنه را آلاء گويند ، نعمت ظاهره را نعماء گويند ؛ چنين گفته است شيخ فخر الدين در جامع الفوائد . نعم خوبى را گويند يقول : أنعم اللَّهُ عليك « 7 »

--> ( 1 ) . غريب الحديث ابن قتيبة ، ج 2 ، ص 183 . ( 2 ) . غريب الحديث ابن سلام ، ج 4 ، ص 287 . ( 3 ) . المصنف ، ج 7 ، ص 5 ؛ السنن الكبرى ، ج 10 ، ص 199 ؛ بحار الأنوار ، ج 69 ، ص 256 . ( 4 ) . الفائق في غريب الحديث ، ج 2 ، ص 354 . ( 5 ) . سورهء توبه ، آيهء 67 . ( 6 ) . همان ، آيهء 37 . ( 7 ) . الكافي ، ج 3 ، ص 35 ؛ الدعوات ، ص 73 ؛ شرائع الإسلام ، ج 1 ، ص 84 .